શબ્દોની શમશેર અને અડીખમ આત્મવિશ્વાસ: એક સાંપ્રત વિશ્લેષણ

આમ તો હથિયાર મારું

સદાય ધારદાર રાખું છું ;

ગુંથેલા શબ્દોને ગઝલ થકી

લીલોછમ ગુલઝાર રાખું છું,

કહી દો આ ઝાંઝવા ને જઈ

નામ “વારિ” છે અને

પહેચાન પાણીદાર રાખું છું.!! 

વાત એમ છે આ “તારાજી” ની 

રચી માયાજાળ  છળની

આ કથા ને રોજ મજેદાર રાખું છું..!!!

 પારખવા ખૂદ ને અહીં નાનું 

પડશે પ્રતિબિંબ ક્યારેક;

કહો આરીસાને કે તસવીર 

ને તાસીર બંને જાનદાર રાખું છું

–“પાંધી સર”

​”આમ તો હથિયાર મારું સદાય ધારદાર રાખું છું…”

​આજના સોશિયલ મીડિયા અને માહિતીના યુગમાં સાચું શસ્ત્ર લોખંડનું નહીં, પણ શબ્દનું છે. કવિ પોતાના શબ્દોને ગઝલના માધ્યમથી સદાય સજ્જ અને ધારદાર રાખે છે. આજના નકારાત્મક અને તણાવપૂર્ણ વાતાવરણમાં, જ્યાં લોકો નિરાશા વહેંચે છે, ત્યાં કવિ પોતાની કલમથી સમાજને “લીલોછમ ગુલઝાર” (સકારાત્મકતા અને આશા) આપવાનું કામ કરે છે.

​”કહી દો આ ઝાંઝવા ને જઈ નામ “વારિ” છે અને પહેચાન પાણીદાર રાખું છું..!!”

​સાંપ્રત સમય ભૌતિકવાદ, દેખાડા અને ભ્રમણાઓ (ઝાંઝવાના જળ) નો સમય છે. લોકો ખોટી ઓળખ પાછળ ભાગે છે. ત્યારે કવિ બહુ સચોટ રીતે કહે છે કે મારું નામ જ ‘વારિ’ (પાણી) છે, મારે કોઈ મૃગજળની જરૂર નથી. મારી ઓળખ જ ખમીરવંતી અને ‘પાણીદાર’ (પ્રામાણિક અને તેજસ્વી) છે. આજના ખોટા અહંકારના યુગમાં આ પંક્તિઓ પોતાની અસલિયત પર ટકી રહેવાની પ્રેરણા આપે છે.

​”વાત એમ છે આ “તારાજી” ની રચી માયાજાળ છળની…”

​આપણી આસપાસ રોજ કપટ, છળ અને નકારાત્મક પરિસ્થિતિઓની માયાજાળ રચાય છે, જે માણસને અંદરથી તોડી નાખવા (તારાજી કરવા) મથે છે. પરંતુ એક સાચો સંઘર્ષ કરનાર વ્યક્તિ આ મુશ્કેલીઓને હસીને ગળે લગાવે છે અને જીવનની આ કથાને પણ ‘મજેદાર’ બનાવી દે છે. તે મુશ્કેલીઓ સામે ઘૂંટણ ટેકવાને બદલે તેને એક રમતની જેમ જીતી બતાવે છે.

​”કહો આરીસાને કે તસવીર ને તાસીર બંને જાનદાર રાખું છું”

​આજનો જમાનો માત્ર ‘તસવીર’ (બાહ્ય સુંદરતા, ફિલ્ટર્સ અને દેખાડો) નો છે. પણ કવિ અરીસાને પડકાર ફેંકીને કહે છે કે હું માત્ર બહારથી જ સુંદર નથી, મારી ‘તાસીર’ (મારો સ્વભાવ, મારી આંતરિક શક્તિ) પણ એટલી જ જાનદાર અને મજબૂત છે. અરીસો માત્ર ચહેરો બતાવી શકે, માણસનું ચરિત્ર અને તેનું વ્યક્તિત્વ નહીં.